X

Συναντήσαμε τον ζωγράφο :: Δημήτρη Αναστασίου :: στην Art-Athina 2015

 zwgrafosartlook1

 

που συμμετείχε με τις «Kaplanon Galleries». Τα έργα του μας εντυπωσίασαν!

Κάθε πίνακας ήταν μια ολόκληρη ιστορία, που έμοιαζε με αίνιγμα. Ο Δημήτρης Αναστασίου

ζωγραφίζει αναπαραστατικά, ζωντανά, ρεαλιστικά. Μορφοποιεί όμως και εικονίζει την

ίδια την διεργασία και τις περιπέτειες της αφήγησης. Απεικονίζει με πολυεπίπεδο

τρόπο την «πραγματικότητα».

Εντυπωσιαστήκαμε και θελήσαμε να μιλήσουμε μαζί του για τον τρόπο που

εμπνέεται, τις δραστηριότητες και τα σχέδιά του για το μέλλον.

Ο Δημήτρης Αναστασίου μας δέχτηκε φιλόξενα στο atelier του και μας μίλησε με

πάθος για τη δουλεία του.

Z.T: Δημήτρη, μας εντυπωσίασε ο τρόπος που ζωγραφίζεις. Ζωγραφίζεις

αναπαραστατικά, ρεαλιστικά, «φωτογραφικά» θα έλεγα. Έχω την αίσθηση ότι

αυτό είναι λίγο περίεργο στην εποχή μας. Εσύ τι λες γι αυτό;

Δ.Α: Όντως ζωγραφίζω αναπαραστατικά, με έμφαση στον ρεαλισμό και στη λεπτομέρεια. Ως

προς το «φωτογραφικά», αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση. Επιθυμώ οι εικόνες μου να είναι

πολύ ρεαλιστικές, αλλά ελπίζω ότι τελικά υπάρχει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό ανάμεσα σε μια

ζωγραφιά μου και σε μια φωτογραφία που θα μπορούσε να εικονίζει ένα αντίστοιχο θέμα.

Τώρα, ως προς το αν είναι περίεργο κάτι τέτοιο στην εποχή μας, θα έλεγα ότι δεν είναι. Η

ζωγραφική, και μάλιστα η αναπαραστατική ζωγραφική ρεαλιστικής απεικόνισης και

καλοδουλεμένης λεπτομέρειας, είναι κάτι αρκετά σύνηθες τα τελευταία χρόνια. Στην πρώτη

Art-Athina που είχα επισκεφθεί προς τα τέλη της δεκαετίας του '90, μόλις είχα περάσει στη

Σχολή Καλών Τεχνών, δεν είχα μπορέσει να βρω παρά ελάχιστους αναπαραστατικούς πίνακες,

αν δεν με απατά η μνήμη μου. Πλέον όμως, η αθηναϊκή φουάρ (τουλάχιστον από το 2009 κι

έπειτα που παίρνω μέρος) προσφέρει στον ενδιαφερόμενο για ρεαλιστική ζωγραφική ολοένα

και μεγαλύτερη πληθώρα αναπαραστατικών έργων.

Πολλοί παράγοντες έχουν συμβάλει σε αυτήν την τάση. Ούτως ή άλλως οι τάσεις

εναλλάσσονται, όταν μια τάση επικρατεί και κατισχύει προκαλείται αναπόδραστα ένας κάποιος

κορεσμός, ο οποίος ανανεώνει το ενδιαφέρον για τις τάσεις που έχουν περάσει στο

παρασκήνιο. Αυτό ίσως να συμβεί εκ νέου με την αναπαραστατική ζωγραφική στο άμεσο

μέλλον.

Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που έχει μπει στην υπηρεσία της ρεαλιστικής

αναπαράστασης. Από τον τρισδιάστατο κινηματογράφο και τις -απίθανης πειστικότητας-

ταινίες κινουμένων σχεδίων, μέχρι τα όλο και πιο εντυπωσιακού ρεαλισμού video games, το

μάτι, το μυαλό μας και η ευαισθησία μας εξασκείται και εθίζεται όλο και περισσότερο σε

τέτοιου είδους εικόνες. Και βεβαίως η τεχνολογία, από τη μία με την ψηφιακή επεξεργασία

της εικόνας και από την άλλη με την πρόσβαση μέσω διαδικτύου σε μια βάση δεδομένων η

οποία περιλαμβάνει άπειρες εικόνες, έχει καταστήσει πολύ εύκολο πια για τον οποιονδήποτε

(ζωγράφο ή μη) που μπορεί να χειριστεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή το να μπορεί να

δημιουργήσει με πειστικό τρόπο σχεδόν όποια εικόνα φανταστεί.

Είναι πολύ πιο εύκολο τώρα πια σε σχέση με 20 χρόνια πριν, να ζωγραφιστεί ρεαλιστικά το

οποιοδήποτε θέμα. Πιστεύω πως είναι και αυτός ένας λόγος που δημιουργούνται σήμερα τόσο

πολλές αναπαραστατικές ζωγραφιές. Και ίσως για αυτόν ακριβώς τον λόγο, γίνεται όλο και πιο

δύσκολο να δημιουργήσει κανείς μια ρεαλιστική ζωγραφική, η οποία να δικαιολογεί την

ύπαρξή της και να δικαιώνει την αναγκαιότητά της.

Z.T : Βλέποντας έργα σου, νομίζω ότι χρησιμοποιείς την σύγχυση που προκαλεί η

ψευδαίσθηση για να προσεγγίσεις το θέμα σου. Κάνω λάθος;

Δ.Α: Την ψευδαίσθηση τη χρησιμοποίησα ως συστατικό στοιχείο της ζωγραφικής μου στην

ενότητα "Πίνακες που αναπαριστούν πίνακες", η οποία εκτέθηκε το 2009 στην αίθουσα τέχνης

Καπλανών 5. Ήταν η πρώτη μου ατομική παρουσίαση.

Σε εκείνη την ενότητα είχα φτιάξει μια σειρά ψευδαισθητικών έργων, τα οποία στόχο είχαν να

μπερδέψουν τον θεατή έτσι ώστε να μην είναι σίγουρος αν βλέπει ένα αντικείμενο ή έναν

ζωγραφισμένο πίνακα. Είχα απεικονίσει π.χ. έναν πίνακα ανακοινώσεων, έναν μαυροπίνακα

σχολικής αίθουσας, το πίσω μέρος ενός πίνακα ζωγραφικής κλπ. Ένα από τα τελάρα εκείνης

της ενότητας αναπαριστούσε έναν πίνακα του ηλεκτρικού, με τον οποίον μάλιστα είχε συμβεί

και το εξής νόστιμο: ένας ηλεκτρολόγος που είχα καλέσει στο ατελιέ για κάποιο πρόβλημα

που είχε προκύψει, μπερδεύτηκε και πήγε να αλλάξει την ασφάλεια σε εκείνον τον πίνακα

ζωγραφικής και όχι στον κανονικό πίνακα του ηλεκτρικού. Αλλά από την ολοκλήρωση της

συγκεκριμένης ενότητας κι έπειτα, την ψευδαίσθηση δεν την χρησιμοποιώ προγραμματικά,

αλλά όταν οι ζωγραφιές μου καταφέρνουν να φτάσουν σε υψηλά σημεία ρεαλισμού, τότε

όντως μπορούν να προκαλέσουν μια ήπια ψευδαισθητική παραίσθηση.

 

zwgrafosartlook2

 

Z.T : Σε κάποια έργα σου βλέπουμε «εσένα», τον δημιουργό μέσα στον πίνακα, σαν

να παίζεις σε ακίνητο κινηματογράφο? Αυτά τα έργα είναι αυτοβιογραφικά;

Δ.Α: Προσπαθώ να ζωγραφίζω πράγματα, τόπους, καταστάσεις και ανθρώπους που γνωρίζω.

Κι όσο και αν μπορεί να με εκπλήξει κάποιες φορές το πόσο λίγο γνωρίζω τον εαυτό μου, τον

γνωρίζω παρ' όλα αυτά αρκετά καλύτερα από ό,τι γνωρίζω άλλους, οπότε τον ζωγραφίζω

συχνά. (Συν το ότι είναι πάντα διαθέσιμος και δεν γκρινιάζει αν τον κάνω πιο άσχημο,

κουρασμένο και γερασμένο, όπως άθελά μου συνηθίζω να κάνω με όλα μου τα μοντέλα.)

Εδώ συμβαίνει όμως κάτι παράξενο: ζωγραφίζω τον εαυτό μου, αλλά πολλές φορές δεν

είναι ακριβώς ο εαυτός μου που ζωγραφίζω, πολλές φορές χρησιμοποιώ την μορφή μου σαν

όχημα για να ζωγραφίσω κάποιον άλλον, υποδύομαι δηλαδή έναν ρόλο σαν ηθοποιός.

Αλλά από την άλλη, οι ρόλοι που βάζω συνήθως τον εαυτό μου να παίζει, δεν είναι άσχετοι με

το ποιος είμαι, ή ποιος ήμουν, ή με το ποιος θα ήθελα να είμαι, με τα κομμάτια δηλαδή μιας

πολυπρισματικής ταυτότητας, ενός καλειδοσκόπιου επάλληλων, αεικίνητων και

εναλλασσόμενων εικόνων που τελικά συναποτελούν αυτό που αφαιρετικά και σχηματικά

αποκαλώ εαυτό. Οπότε, κατ' αυτόν τον πολυδαίδαλο τρόπο, καταλήγω κάποιες φορές να

υποδύομαι τον εαυτό μου.

Είναι, φαντάζομαι, όπως όταν κάποιος ηθοποιός καλείται να παίξει σε κάποια ταινία τον εαυτό

του. Αυτό πρέπει να είναι κάτι που διασαλεύει τα όρια μεταξύ της παράστασης και της

αναπαράστασης και κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι κι εγώ την αυτοβιογραφικότητα των έργων

μου.

Ζ.Τ: Διακρίνω μια στωικότητα στην φιγούρα σου μέσα στους πίνακές σου. Μπορώ

να την χαρακτηρίσω και ψυχρότητα. Είσαι μέσα στο χώρο χωρίς να εκφράζεται η

χαρά ή λύπη σου. Θεωρείς τον εαυτό σου απαισιόδοξο καλλιτέχνη;

Δ.Α: Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι που ζωγραφίζω είναι κάπως ψυχροί και απόμακροι, πως

δεν εκφράζουν έντονα συναισθήματα. Πιστεύω ότι η κυρίαρχη αίσθηση που βγάζουν οι

ζωγραφισμένες μου φιγούρες είναι μια αποξένωση από τον κόσμο αλλά και από τον ίδιο τους

τον εαυτό. Μια αμηχανία. Σαν να βρίσκονται σε ένα πάρτι όπου κανένας δεν γνωρίζει

κανέναν και όπου σερβίρονται μονάχα μη αλκοολούχα ποτά. Αν ποτέ συνέβαινε κάτι τέτοιο,

φαντάζομαι πως θα είχαν όλοι μια βασανιστική αυτεπίγνωση (το απολύτως αντίθετο της

έκστασης δηλαδή), μια δυσβάσταχτη διαύγεια (αυτήν τη διαύγεια προσπαθώ να μεταφέρω

ζωγραφίζοντας όσο πιο καθαρά μπορώ, κρυστάλλινα αν ποτέ μπορέσω) η οποία όμως τελικά

μονάχα θα επέτεινε την αμηχανία.

Αυτό, βεβαίως, μπορεί να προκαλέσει και κάποια κωμικά επεισόδια, και πολύ συχνά στους

πίνακές μου νομίζω ότι υπάρχει και το στοιχείο του κωμικού, αλλά με έναν κάπως μαύρο

τρόπο, ένα υπόγειο χιούμορ το οποίο υπονομεύει τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες μου.

Αλλά, στο κάτω-κάτω, πάντοτε το χιούμορ δεν υπονομεύει; Νομίζω ότι σε πολλές ζωγραφιές

μου δείχνεται αυτή ακριβώς η κατάσταση και η προσπάθεια των χαρακτήρων να

αντεπεξέλθουν σε αυτήν τους την αμηχανία, συνήθως χωρίς εξαιρετικά αποτελέσματα.

Συνήθως, δεν δίνεται η αίσθηση ότι τα καταφέρνουν και πολύ καλά, μπορεί μάλιστα να

δίνεται και η αίσθηση ότι αποτυγχάνουν εντελώς. Τώρα, γιατί με θέλγει η αποτυχία και γιατί

αυτήν επιλέγω να ζωγραφίσω; Δεν είμαι βέβαιος ότι γνωρίζω· ίσως επειδή πιστεύω ότι κατά

βάθος είναι δεδομένη. Οπότε, υπό αυτήν τουλάχιστον την έννοια, θα έλεγα ότι είμαι

απαισιόδοξος.

Ζ.Τ: Η ζωγραφική σου μου θυμίζει έργα Φλαμανδών ζωγράφων. Νομίζεις ότι έχεις

δεχτεί επιρροές;

Δ.Α: Τους Φλαμανδούς primitifs (πριμιτίφ) ζωγράφους του 15ου αιώνα τους έχω μελετήσει

μέσα από βιβλία, τους έχω μελετήσει στα μουσεία, αλλά και στις ίδιες τις πόλεις που εκείνοι

έζησαν. Μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία ήταν όταν επισκέφθηκα το μουσείο Groeninge στη

Μπριζ, το 2011. Έμεινα ώρες εντός του μουσείου να κοιτάζω τους πίνακες και, όταν βγήκα

από το μουσείο, με περίμενε η ίδια η πόλη των πινάκων, ανέγγιχτη από το πέρασμα των

αιώνων και πράγματι όμορφη σα ζωγραφιά.

Προς στιγμήν, μου προκλήθηκε μια σύγχυση, σαν αντί να είχα βγει από το μουσείο να είχα

μπει στους πίνακες, σαν τον ζωγράφο Βανγκ-Φο στο κινέζικο παραμύθι που αφηγείται η

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοαντίκρισα φλαμανδική ζωγραφική

έπαθα ένα τεράστιο σοκ (το οποίο δεν νομίζω ότι έχω ακόμα ξεπεράσει).

Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι ήταν τότε που κατάλαβα στα τρίσβαθά μου ότι η ζωγραφική

με αφορά, ότι η ζωγραφική θα μπορούσε να είναι η δική μου μοίρα. Είχα ξαναδεί φυσικά

ζωγραφική μεγάλη, που με είχε συγκινήσει βαθιά, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ένιωσα

κάτι απρόσμενα οικείο να σκιρτά μέσα μου. Αυτό συνέβη το 2006 σ' ένα ταξίδι που είχα κάνει

στα μουσεία του Παρισιού και του Βερολίνου. Τότε ήταν που θυμήθηκα και ένα περιστατικό

που μου είχε συμβεί στη Σχολή Καλών Τεχνών περίπου το 2000. Με είχε πλησιάσει μια

συμφοιτήτρια ξένη, που είχε έρθει με πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών και είχε αρχίσει να

μου μιλά σε μια ακατάληπτη γλώσσα. Της είπα στα αγγλικά ότι δεν καταλαβαίνω λέξη και ότι

ιδέα δεν έχω τι γλώσσα είναι αυτή. Μου αποκάλυψε πως μου μιλούσε φλαμανδικά και μου

είπε πως της έκανε φοβερή εντύπωση ότι δεν ήμουν κι εγώ Φλαμανδός, μιας και εμφανισιακά

ήμουν ένας τυπικός Βέλγος της Φλάνδρας. Έπρεπε να την διαβεβαιώσω πολλές φορές ότι δεν

της κάνω πλάκα, ότι όντως είμαι Έλληνας και ότι ουδεμία σχέση έχω με το Βέλγιο. Όταν

λοιπόν, χρόνια αργότερα, αντίκρισα τους πίνακες των Φλαμανδών, κατάλαβα ότι τελικά έκανα

λάθος και ότι κάποια σχέση -της οποίας την καταγωγή δεν μπορώ να γνωρίζω- έχω όντως με

τη Φλαμανδία.

 

zwgrafosartlook3

 

Ζ.Τ: Αποφοίτησες με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το

2006. Πιστεύεις ότι η τέχνη διδάσκεται;

Δ.Α: Αυτό που μπορεί -εν μέρει τουλάχιστον- να διδαχτεί, είναι η τεχνική. Αλλά, εδώ και

αιώνες, η τέχνη είναι κάτι πολύ ευρύτερο της τεχνικής. Η έμπνευση δεν διδάσκεται, η

προσωπική ματιά και η προσωπική γραφή δεν διδάσκονται, το ταλέντο δεν διδάσκεται, ούτε η

ευαισθησία και η εκλέπτυνση. Όλα αυτά τα ουσιώδη για την τέχνη δεν διδάσκονται. Αλλά ο

καλός δάσκαλος -κι εγώ ευτύχησα να έχω δύο, τον Χρόνη Μπότσογλου και τον Γιώργο

Χαρβαλιά- μπορεί να βοηθήσει στην πνευματική οργάνωση ενός μαθητή, στον ορισμό δηλαδή

των σημαντικών και θεμελιωδών διερωτημάτων γύρω από τα οποία τελικά θα οργανώσει

ολόκληρη την εικαστική του έρευνα. Τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρα τελικά, ήταν

περισσότερο ηθικής παρά καλλιτεχνικής τάξεως. Και κάνω λόγο κυρίως για μια ηθική της

καλλιτεχνικής πρακτικής, όχι για μια ηθική της καλής πράξης.

Ζ.Τ: Θα ήθελες να μας αναφέρεις κάποιους πίνακές σου που σε έχουν στιγματίσει

κατά την διάρκεια της καριέρας σου? Είτε για συναισθηματικούς, προσωπικούς σου

λόγους, είτε γιατί σηματοδότησαν κάποιο επαγγελματικό σταθμό;

Δ.Α: Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Κανονικά, θα απαντούσα το τόσο κοινότοπο, όσο

και αληθινό: κάθε πίνακάς μου, κάθε έργο μου, κάθε ζωγραφιά μου (και ειδικά τα μεγάλα μου

έργα των οποίων η δημιουργία είναι πολύμηνη και ενίοτε εξουθενωτική) είναι μια ολόκληρη

περιπέτεια, η οποία πάντοτε μου μαθαίνει καινούργια πράγματα και μου ορίζει εκ νέου τον

ορίζοντα της καλλιτεχνικής μου πορείας. Αλλά όσο το σκέφτομαι, μάλλον οφείλω να

ομολογήσω ότι ένα έργο ξεχωρίζει, όχι επειδή είναι καλύτερο από τα άλλα, αλλά επειδή

θεωρώ ότι είναι μια τομή στην πορεία μου. Είναι το έργο "Η ιστορία του Χανς που κοιτούσε

τον αέρα". Είναι το πρώτο μεγάλο έργο που έκανα στο Βερολίνο το 2007 (τότε το ξεκίνησα,

το ολοκλήρωσα το 2009 στην Αθήνα). Ήταν ένα έργο που έγινε κάτω από μεγάλη πίεση, σε

μια περίοδο ψυχικών ανακατατάξεων και επαμφοτερισμών, σε μια περίοδο που το να

συναντήσω τον εαυτό μου και τις βαθύτερές μου κλίσεις ήταν ζήτημα ψυχικής υγείας. Αυτό

που προέκυψε με παραξένεψε στην αρχή σαν να μην ήταν έργο δικό μου, μα στη συνέχεια,

σταδιακά, επικράτησε μέσα μου ως το πιο δικό μου απ' όλα τα προηγούμενα. Και ήταν το

πρώτο έργο όλης της μετέπειτα πορείας μου. Ήταν το έργο με το οποίο απέβαλα σε μεγάλο

βαθμό πολλές ετοιμοπαράδοτες αξίες που όμως δεν κατάφερα να κάνω ποτέ δικές μου, πολλά

"πρέπει" και "μη", καθώς και πολλές φοβίες μου. Και ήταν το πρώτο έργο για το οποίο ένιωσα

ότι δεν με νοιάζει αν είναι καλό, αρκεί που είναι τουλάχιστον δικό μου.

Ζ.Τ: Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τις εντυπώσεις σου από την Art - Athina

2015 και τη συμμετοχή με τις Kaplanon Galleries;

Δ.Α: Φέτος ήταν η έκτη φορά που πήρα μέρος στην Art-Athina, πάντοτε με τις Kaplanon

galleries. Η Art-Athina είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση τέχνης στην Ελλάδα. Βρίσκω ότι έχει

μεγάλο ενδιαφέρον, παρά τα όσα προβλήματα υπάρχουν, τα οποία στο κάτω-κάτω είναι

αντανάκλαση της ευρύτερα προβληματικής κατάστασης του ελληνικού εικαστικού χώρου. Σε

προσωπικό επίπεδο πάντως, οφείλω να πω ότι η Art-Athina υπήρξε ένα σχολείο για μένα, όχι

μόνο για τα χιλιάδες έργα που έχω δει εκεί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά κυρίως γιατί εκεί μου

δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσω με πάρα πολλούς ανθρώπους για τα έργα μου και να

καταλάβω πόσο πολυδιάστατο, ανοιχτό, δυναμικό και υποκειμενικό είναι αυτό που λέμε

πρόσληψη του έργου τέχνης. Και παράλληλα με όλα αυτά, πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι

να διερευνήσει κανείς τις δυνατότητες επίτευξης τρόπου κοινωνίας ενός αισθήματος, ενός

νοήματος, μιας σκέψης.

Ζ.Τ : Έχεις έντονη δραστηριότητα και παρουσία σε galleries τα τελευταία χρόνια.

Θα ήθελες λίγο να μας μιλήσεις για τις συμμετοχές σου;

Δ.Α: Από το 2008 που γύρισα από το Βερολίνο κι έπειτα, έχω συμμετάσχει σε σχεδόν 40

εκθέσεις. Νομίζω ότι περίπου οι 30 από αυτές ήταν υπό την αιγίδα των Kaplanon Galleries με

τις οποίες συνεργάζομαι σχεδόν αποκλειστικά. Η κυρία Βλασσιώτου - Παπαδάκη, η ιδιοκτήτρια

των Kaplanon Galleries, είναι ούτως ή άλλως πολύ δραστήρια και με κρατάει πάντοτε κι

εμένα σε εγρήγορση. Η βάση της εκθεσιακής μας δραστηριότητας τον χειμώνα είναι οι δύο

αθηναϊκές γκαλερί των Kaplanon Galleries (Καπλανών 5 και ena), και το καλοκαίρι συνήθως

διοργανώνονται, σε συνεργασία με διάφορους τοπικούς φορείς, εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα.

Ζ.Τ: Σχεδιάζεις συμμετοχές σου σε εκθέσεις εκτός Αθηνών ή εκτός Ελλάδος;

Δ.Α: Και οι τρεις ομαδικές εκθέσεις στις οποίες θα συμμετάσχω στο άμεσο μέλλον είναι με τις

Kaplanon Galleries. Τον Αύγουστο θα συμμετάσχω σε μια μεγάλη ομαδική στο Μανιατάκειο

Ίδρυμα στην Κορώνη. Έπειτα, 1-4 Οκτωβρίου θα παρουσιάσω τη δουλειά μου στην φουάρ

της Βαρκελώνης, την SWAB. Αυτή θα είναι η δεύτερη φορά που παρουσιάζω τη δουλειά μου

στο εξωτερικό (το 2009 στην Αγία Πετρούπολη ήταν η πρώτη), ενώ είναι η πρώτη συμμετοχή

των Kaplanon Galleries στην συγκεκριμένη φουάρ, καθώς πλέον αποτελεί πάγιο ενδιαφέρον

και προσανατολισμό της γκαλερί η συμμετοχή μας σε πολλές και διαφορετικές διεθνείς φουάρ

και εν γένει διοργανώσεις του εξωτερικού, μιας και πλέον έχει καταστεί επείγον να

παρουσιαστεί η ελληνική εικαστική παραγωγή και εκτός Ελλάδος. Προς το τέλος του

Οκτωβρίου θα πάρω μέρος και στη φουάρ της Θεσσαλονίκης που γίνεται φέτος για πρώτη

φορά.

Ζ.Τ : Η συμμετοχή σου σε ομαδικές εκθέσεις είναι πολύ πλούσια. Έχεις κάποιο

πλάνο για να οργανώσεις και κάποια ατομική;

Δ.Α: Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της 2ης ατομικής μου το 2012, άρχισα να εργάζομαι πάνω

στην ενότητα "Α= -Α". Πρόκειται για ένα διπλό project, μια ζωγραφική εγκατάσταση περίπου

150 έργων και η παράλληλη έκδοση ενός εικονιστορήματος με τον ίδιο τίτλο που θα

αποτελείται ακριβώς από αυτά τα έργα της έκθεσης. Οδεύω σιγά-σιγά προς την ολοκλήρωση

αυτού του φιλόδοξου project το οποίο, αν όλα πάνε κατ' ευχήν, υπολογίζω ότι θα

παρουσιάσω το 2017 στην αίθουσα τέχνης “ena”.

 

Φωτογραφία: Απόστολος Κυριάκης

https://www.facebook.com/apostolos.kyriakis?fref=ts

styling: Πέγκυ Ανδριγιαννάκη

https://www.facebook.com/pandrigiannaki?fref=ts

 

zwgrafos artlook4

AT A GLANCE

Μαγδαληνές Χωρίς Υπέρμαχο

Μαγδαληνές Χωρίς Υπέρμαχο

More details
Carpe Diem ή Αδράξτε τη Μέρα

Carpe Diem ή Αδράξτε τη Μέρα

More details
ΝΕΑ

ΝΕΑ " Νύχτες Πρεμιέρας"

More details
:: ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 6-12 ΕΤΩΝ ::

:: ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 6-12 ΕΤΩΝ ::

More details
::ΜΕΘΟΔΟΣ ABRAMOVIC | AS ONE ::

::ΜΕΘΟΔΟΣ ABRAMOVIC | AS ONE ::

More details
Σήμερα στο Ζάπειο έκθεση για την Παγκόσμια Ημέρα Νερού

Σήμερα στο Ζάπειο έκθεση για την Παγκόσμια Ημέρα Νερού

More details
210.000 οκάδες βαμβακιού ~ μια παράσταση στο Αρχείο ~

210.000 οκάδες βαμβακιού ~ μια παράσταση στο Αρχείο ~

More details
«ΧΟΡΕΨΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»

«ΧΟΡΕΨΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»

More details

More article...

LIFE

ARTLIFE.png BEAUTY
PSYCHOLOGY
myth
travel
look around
zone

 

..............................

CITY HIGHLIGHTS

ON THE ROAD

..............................

DIALOGUES

Έφη Μαλτέζου

Έφη Μαλτέζου "Θετική, Αισιόδοξη, Δυναμική"

More details
  1. Έφη Μαλτέζου "Θετική, Αισιόδοξη, Δυ…

  2. :: Lovekids :: με τον Πάρη Παπαβασιλείο…

  3. Σάββατο πρωί με τη :: Δάφνη Καλογεροπούλ…

  4. :: Scripta Manent :: Rea and the crew

  5. :: Ambos Mundos :: Μάριος Ηλιόπουλος

  6. :: One to one :: με τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡ…

  7. Αλέξανδρος --Μπρίκι -- Joker -- Faust …

  8. Los Pete-pete

  9. POLE POSITION

  10. Σίμος Κυπαρισσόπουλος - Ηθοποιός

 

..............................

ARTBOX

Μαγδαληνές Χωρίς Υπέρμαχο...

...

Read More

Carpe Diem ή Αδράξτε τη Μέρα ...

...

Read More

:: ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 6-12 ...

...

Read More

Σήμερα στο Ζάπειο έκθεση για την Παγκόσμ...

...

Read More

210.000 οκάδες βαμβακιού ~ μια παράσταση...

...

Read More

«ΧΟΡΕΨΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»...

...

Read More

“Jack the Rimper”...

...

Read More

«ΝΕΑ ΕΔΑΦΗ» 50 ΕΛΛΗΝΕΣ NEOI KAI BΡABEY...

...

Read More

Stand up for......

...

Read More
Deluxe News Pro Module - модуль joomla Joomla

PETS IN ART

  pets in art  
   
:: Pet :: Life Cover Magazines
Τρίτη, 03 Φεβρουαρίου 2015
article thumbnailΤα πρώτα περιοδικά που κυκλοφόρησαν σε έντυπη μορφή είχαν εικονογραφημένα εξώφυλλα. Πλέον τα περισσότερα από αυτά θεωρούνται συλλεκτικά και κάποια είναι ιδιαιτέρως σπάνια και δυσεύρετα.
More inPETS  
 

 

You must set at least a module in the position loves

contact

Keep in touch with us

You can use the following information to contact us if you wanna join us or anything need to communicate.

Katehaki Street N.Psihiko Athens.

YOU.png    INST.png    FACE.png    TWIT.png    GOO.png::